To The Moon And Back

ร่างโปร่งบางสองร่างในชุดนักศึกษาตามแบบสมัยนิยมที่เป็นกระโปรงสั้นทรงเอผ่าข้าง เสื้อที่สวมใส่แม้จะไม่รัดจนติ้วแต่ก็พอดีตัวขับให้เห็นทรวดทรงองเอวที่ใครเห็นต่างก็ต้องเหลียวหลังกำลังเดินออกมาจากตึกเรียนด้วยกัน

หนึ่งในสองคนนั้นหน้าออกไปทางตะวันตกคือจมูกโด่ง ตาโตสีน้ำตาลอ่อน ผมยาวสีน้ำตาลทองถูกดัดเป็นลอนอ่อน เธอมีชื่อว่านาตาลี

ใช่แล้ว เธอเป็นสาวลูกครึ่งที่ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่ฐานะทางบ้านนั้นเข้าขั้นมหาเศรษฐีเลยทีเดียว

ส่วนอีกคนที่เดินคู่มาด้วยกันก็สวยโดดเด่นไม่แพ้กัน เธอมีใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งธรรมชาติที่ไม่ผ่านการศัลยกรรม ตากลมโตสีนิล ผมของเธอนั้นเหยียดตรงยาวสลวยเป็นแพถึงกลางหลัง แต่ทั้งหมดทั้งมวลสิ่งที่โดดเด่นที่สุดของเธอคงไม่พ้นรูปร่างที่ผู้ชายเห็นต่างต้องเหลียวหลัง หรือผู้หญิงเห็นก็ต้องอิจฉา เรือนร่างผอมบางของเธอนั้นไม่ได้ผอมจนแห้ง แต่กลับมีหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ล้น เอวคอดกิ่ว และสะโพกผาย เรียกได้ว่าเธอมีสัดส่วนที่ยั่วใจชายได้อย่างแท้จริง เธอมีชื่อว่าขวัญข้าวหรือข้าว

ขวัญข้าวเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ เฉกเช่นเด็กต่างจังหวัดคนอื่น ๆ บ้านของเธอมีฐานะปานกลาง แต่ด้วยความที่ขวัญข้าวเป็นเด็กสาวหน้าตาดีเธอจึงทำงานเป็นพริตตี้เพื่อหารายได้เสริม

ทั้งนาตาลีและขวัญข้าวเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ตอนเรียนชั้นปีที่หนึ่ง ตอนนี้ทั้งคู่เรียนอยู่ชั้นปีที่สามแล้ว ดังนั้นคงไม่ต้องบอกว่าพวกเธอนั้นสนิทสนมกันขนาดไหน

“ข้าววันนี้ดึกแล้วให้ฉันไปส่งนะ”

วันนี้ทั้งคู่มีเรียนชดเชยนอกเวลาจนเลิกดึก นาตาลีจึงเอ่ยบอกเพื่อนสาวขณะที่เดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมกัน

“ไม่เป็นไรแนทฉันกลับเองได้ วันนี้เธอไม่ได้เอารถมาไม่ใช่หรือ”

ขวัญข้าวตอบกลับ แม้ทั้งคู่จะสนิทกันมากแต่เธอก็รู้สึกเกรงใจเพื่อนที่มักจะขับรถไปส่งเธอบ่อย ๆ

“ฉันไม่ได้เอารถมาแต่ว่าวันนี้แด๊ดจะมารับ เราไปหาอะไรกินกันก่อนแล้วค่อยให้แด๊ดไปส่งเธอกลับห้องพัก”

นาตาลีวางแผนเสร็จสรรพ

“ไม่เอาหรอก ฉันเกรงใจแด๊ด”

ขวัญข้าวปฏิเสธ แต่ในใจกลับเต้นโครมครามยามที่เพื่อนสาวเอ่ยถึงผู้เป็นบิดา

“ฉันว่าแด๊ดเองก็คงเต็มใจอยู่เหมือนกัน”

นาตาลีบอกเพื่อนสาวพร้อมกับขยิบตาให้อย่างรู้ทัน

พูดยังไม่ทันจบเสียงมือถือของนาตาลีก็ดังขึ้นเสียก่อน เธอดูชื่อคนโทรมาแล้วกดรับ

“ค่ะแด๊ด เลิกเรียนแล้วค่ะ เอ่อแด๊ดคะพอดียัยข้าวก็อยู่ด้วยกัน แนทเลยชวนกลับพร้อมกัน”

นาตาลีคุยต่ออีกสักพักจึงวางสาย

“ข้าวฉันบอกเธอแล้วว่าแด๊ดไม่ว่าอะไร”

นาตาลีหันไปบอกขวัญข้าว แล้วชวนกันเดินไปรอผู้เป็นบิดาที่

หน้าตึก

จากนั้นไม่นานรถยุโรปสีดำคันหรูได้เคลื่อนเข้ามาจอด คนขับลดกระจกลงเผยให้เห็นใบหน้าของชายชาวต่างชาติที่หล่อเหลาคมคาย

“เธอไปนั่งข้างหน้ากับแด๊ดนะข้าว”

นาตาลีบอกเพื่อนแล้วเปิดประตูด้านหลังเข้าไปนั่งทันทีโดยไม่รั้งรอใด ๆ ทั้งนั้น

ขวัญข้าวยืนจับต้นจนปลายไม่ถูก อยากจะไปนั่งด้านหลังกับเพื่อนก็ทำไม่ได้เพราะจะเป็นการไม่ให้เกียรติบิดาของเพื่อน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเปิดประตูรถด้านข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่งคู่กับเขา

“สวัสดีค่ะแด๊ด”

เธอเอ่ยทักทายคนขับรถสุดหล่อพร้อมยกมือไหว้อย่างสวยงาม แม้ว่าเขาจะเป็นฝรั่งต่างชาติแต่เธอก็เลือกที่จะทำความเคารพเขาอย่างนี้

เธอเรียกเขาว่าแด๊ดเหมือนกับเพื่อนของเธอซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมระหว่างกันในระดับหนึ่ง เนื่องจากเธอกับนาตาลีเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน จึงได้มีโอกาสพบปะกับเขาบ่อย ๆ

“สวัสดีข้าว” เขารับแล้วขับรถออกไป

ระหว่างทางโชคดีที่มีนาตาลีคอยชวนคุยอยู่ตลอด ทำให้บรรยากาศในรถไม่เงียบจนเกินไป และลดความประหม่าของขวัญข้าวได้บางส่วน จะไม่ให้เธอประหม่าได้อย่างไรในเมื่อเธอรู้ตัวดีว่าเธอแอบชอบพ่อของเพื่อนเธอคนนี้ และเธอเองก็คิดว่านาตาลีน่าจะพอรู้ความในใจของเธออยู่เหมือนกัน จึงมักหาทางให้เธอกับพ่อของตัวเองได้พบปะ หรือทำกิจกรรมร่วมกันบ่อย ๆ

มันอาจจะแปลกที่ลูกแท้ ๆ ของตัวเองกลับมีความยินดีให้พ่อตัวเองลงเอยกับเพื่อนตัวเอง แต่สำหรับนาตาลี การที่ได้เพื่อนสาวคนสนิทมาเป็นแม่เลี้ยงของตัวเองยังดีเสียกว่าที่พ่อของเธอจะไปคว้าเอาแม่ผู้หญิงพวกนั้นที่พ่อของเธอควงไม่ซ้ำหน้า แถมแม่พวกนั้นยังดีแต่จะจับพ่อของเธอก็แค่นั้น

ส่วนแม่ของนาตาลีนั้นได้แยกทางกับพ่อของเธอตั้งแต่สมัยเธอเรียนมัธยมต้น ตอนนั้นเธอจำได้ว่าพวกท่านทะเลาะกันทุกวัน สุดท้ายจึงตัดสินใจแยกทางกันแล้วให้เธอเลือกว่าจะอยู่กับใคร แต่เธอเลือกที่จะอยู่กับพ่อของเธอ ดังนั้นมันไม่ผิดถ้าพ่อของเธอจะเปิดใจรับใครสักคน แต่ที่เธอหนักใจเพราะดูเหมือนพ่อของเธอจะไม่ใช่แค่เปิดใจรับใครสักคน เพราะเขาทำตัวเป็นหนุ่มเอื้ออาทรสำหรับสาว ๆ ทุกคน แต่ยังดีที่พ่อของเธอนั้นไม่ได้คิดจริงจังกับแม่พวกนั้น